(Nie) Stracone pokolenie

Feb 17, 2016 at 5:05 pm

niestracone-pokolenie-zdj

Ponoć moje pokolenie X (urodzeni w drugiej połowie XX w.) to według europejskich i amerykańskich mediów pokolenie stracone. Dlaczego?

Włoski magazyn „Corierre della Sera” opublikował gorzki wywiad z Mario Montim, byłym włoskim premierem. Przyznał on wprost, że pokolenie dzisiejszych dwudziesto- i trzydziestokilkulatków to „pokolenie stracone”. Powodem takiego stwierdzenia jest fakt, że ponad 36% z nich nie ma dzisiaj pracy – a tak namiętnie się uczyli. Wielki raport o pokoleniu X w USA opublikował amerykański „Newsweek”. Według amerykańskiego tygodnika „bezrobocie w grupie 18 – 29 jest o połowę wyższe niż narodowa średnia. Nawet jeśli już znajdą pracę, często są zbyt mocno wykwalifikowani i za nisko opłacani. Toną w długach, doświadczają ogromnego stresu, a większość z nich nigdy nie osiągnie ekonomicznego poziomu takiego, jaki mają ich rodzice”. Młodzi Amerykanie zwracali uwagę, że poszli na studia, bo w zasadzie nie wiedzieli, co innego mają robić. Przekonują, że był to błąd, bo dziś, choć są dobrze wykształceni, wykonują te same prace, które kiedyś osoby po szkole średniej. W Polsce grzmiał o tym tygodnik „Polityka”, pisząc, że w naszym ojczystym kraju problem ten dotyka ponad 30% młodego pokolenia… że „młodych złapano w pułapkę tymczasowych form zatrudnienia”, a już 62 proc. z nich pracuje na śmieciowych umowach, które na dłuższą metę nie gwarantują ani etatu, ani awansu. Czy faktycznie dla urodzonych w latach 80. nie ma żadnej nadziei?

Tymczasem w Kanadzie…

Kryzys na świecie, pokolenia się zatracają, media grzmią, a u nas… Cisza. „Praca dom, dom praca” – jak to się mówi. Jak nie ta praca to inna, bo ogłoszeń więcej niż ludzi w całej Kanadzie, tylko może stawki nie te, dlatego wybrzydzamy. Dolar spada na łeb na szyję, ale przynajmniej benzyna tania. Nowy rząd jest, nowy premier też – nawet całkiem niczego sobie, można się w świecie pochwalić. No to teraz mamy dwóch sławnych Justinów… Trudeau i Biber. Co prawda, podnieśli nam podatki, ale ilu z nas, pójdzie się kłócić? Ilu z nas napisze petycję? Moje pokolenie X imigrantów w Kanadzie to ludzie, którzy, nawet jeśli zatrudnieni są za najniższą stawkę krajową, żyją na dobrym poziomie. Obyci jesteśmy z nowoczesną techniką, odnajdujemy się w torontońskim metrze i nie gubimy na Pearson. Nie musimy też lecieć do Polski LOT-em, obawiając się, że nie zrozumiemy stewardessy. Poza tym jesteśmy otwarci na inne kultury i ciekawi świata – czy ktoś z nas nie był jeszcze na Kubie??? Nie narzekamy na brak rzeczy materialnych, bo kanadyjski konsumpcjonizm rozpieścił nad do granic możliwości i omotał naszą próżność. Zmagamy się natomiast – paradoksalnie – z samotnością i nawracającym niezadowoleniem z powodu życia na emigracji. Żyjemy w „rozkroku nad oceanem”, godząc się z tym, że jesteśmy tu gdzie jesteśmy, z drugiej strony wychwalając wszystko to, co polskie. Ale kiedy już do tej Polski polecimy, to po powrocie narzekamy, że tam nic się nie zmieniło…

Stary żydowski „kawał”

Jak powiedział Heraklit, panta rei, wszystko się zmienia. Rozwiązania działające dziesięć lat temu wcale nie muszą być dobre dzisiaj. Jedyne czego nam naprawdę brakuje to więcej życzliwości, zrozumienia i akceptacji w dzisiejszym, zwariowanym świecie. Więcej pogody ducha i więcej uśmiechu na twarzach. Nikt nie ma łatwo i każdy ma swoje problemy. Brak dobrej pracy, a co za tym idzie pieniędzy to oczywiście jest problem. Byleby nie przysłaniać nimi sobie podstawowych ludzkich odruchów. Jest taki żydowski ni to „kawał”, ni to przypowieść, pobudzający do myślenia…

- Wytłumacz mi, Rebe, bo nie rozumiem: przychodzisz po pomoc do biednego — pomaga ci jak tylko może. Przychodzisz do bogacza — udaje, że cię nie widzi. Czemu tak się dzieje?

- Spójrz, Abram, przez okno. Co widzisz?

- Sara z Ickiem idzie ze sklepu. Josel na bazar jedzie. Rapaport z Rywką rozmawia…

- Dobrze, Abram. A teraz spójrz w lustro. Co widzisz?

- Cóż mogę widzieć, Rebe. Siebie samego widzę.

- Widzisz, Abram — okno jest ze szkła i lustro ze szkła. Wystarczy dodać odrobinę srebra i już widzisz tylko siebie…

Adrianna Tomkowiak
adrianna@wiadomo.com
#JAmogę